اَلحمدُ لِلّهِ الّذى جَعَلَنى مِنَ الْفُقراء

و لَمْ يَجعلنى مِنَ الْاَغْنياء

اَلحمدُ لِلّهِ الّذى جَعَلَنى مِنَ الْمَضرُوبين

و لَمْ يَجعلنى مِنَ الضّارِبين

اَلحمدُ لِلّهِ الّذى جَعَلَنى مِنَ الْمَحكومين

و لَمْ يَجعلنى مِنَ الْحاكمين

اَلحمدُ لِلّهِ الّذى جَعَلَنى مِنَ الضُّعَفاء

و لَمْ يَجعلنى مِنَ الْاَقوياء

اَلحمدُ لِلّهِ الّذى جَعَلَنى مِنَ الْمَغمُومين

و لَمْ يَجعلنى مِنَ الْفَرِحين

اَلحمدُ لِلّهِ الّذى جَعَلَنى مِنَ الْمَحرومين

و لَمْ يَجعلنى مِنَ الْمَرحومين

اَلحمدُ لِلّهِ الّذى جَعَلَنى مِنَ الْمَغلوبين

و لَمْ يَجعلنى مِنَ الْغالبين

اَلحمدُ لِلّهِ الّذى جَعَلَنى مِنَ الْمَجنونين

و لَمْ يَجعلنى مِنَ الْعُقَلاء

اَلحمدُ لِلّهِ الّذى جَعَلَنى مِنَ الْغُرَباء

و لَمْ يَجعلنى مِنَ الْقُرَباء

اَلحمدُ لِلّهِ الّذى جَعَلَنى مِنَ الْمَأمورين

و لَمْ يَجعلنى مِنَ الْامِرين

اَلحمدُ لِلّهِ الّذى جَعَلَنى مِنَ الْمُسيئين

و لَمْ يَجعلنى مِنَ الْمُحسِنين

اَلحمدُ لِلّهِ الّذى جَعَلَنى مِنَ الصُّغَراء

 و لَمْ يَجعلنى مِنَ الْكُبَراء

اَلحمدُ لِلّهِ الّذى جَعَلَنى مِنَ الْمُضِلّين

و لَمْ يَجعلنى مِنَ الْهادين

اَلحمدُ لِلّهِ الّذى جَعَلَنى مِنَ الْجُهَلاء

و لَمْ يَجعلنى مِنَ الْعُلماء

اَلحمدُ لِلّهِ الّذى جَعَلَنى مِنَ الْاَموات

و لَمْ يَجعلنى مِنَ الْاَحياء

اَلحمدُ لِلّهِ الّذى جَعَلَنى مِنَ الْمَفْتوحين

و لَمْ يَجعلنى مِنَ الْفاتِحين

اَلحمدُ لِلّهِ الّذى جَعَلَنى مِنَ الْمَسْجونين

و لَمْ يَجعلنى مِنَ الْجابِرين

اَلحمدُ لِلّهِ الّذى جَعَلَنى مِنَ الْاَ شْقياء

و لَمْ يَجعلنى مِنَ السّعداء

اَلحمدُ لِلّهِ الّذى جَعَلَنى مِنْ اَسْفَلِ السّافِلين

و لَمْ يَجعلنى مِنْ اَعلى عِلّيّين

اَلحمدُ لِلّهِ الّذى جَعَلَنى مِنَ الْمَجهولين

و لَمْ يَجعلنى مِنَ الْمَشهورين

اَلحمدُ لِلّهِ الّذى جَعَلَنى مِنَ الْمَكروبين

و لَمْ يَجعلنى مِنَ الْمَمْدوحين

اَلحمدُ لِلّهِ الّذى جَعَلَنى مِنَ السّائِلين

و لَمْ يَجعلنى مِنَ الْمَسئولين

اَلحمدُ لِلّهِ الّذى جَعَلَنى مِنَ الْمَنْسيّين

و لَمْ يَجعلنى مِنَ الْمَعروفين

اَلحمدُ لِلّهِ الّذى جَعَلَنى مِنَ الْمَفْلوجين

و لَمْ يَجعلنى مِنْ رِجالِ النّاس

اَلحمدُ لِلّهِ الّذى جَعَلَنى مِنْ الْاَ عماء

و لَمْ يَجعلنى مِنَ الْاَبْصار

اَلحمدُ لِلّهِ الّذى جَعَلَنى مِنْ شَرِّ النّاس

و لَمْ يَجعلنى مِنْ خيرِ الخَلق

اَلحمدُ لِلّهِ الّذى جَعَلَنى مِنْ سُوءِ القَضاء

و لَمْ يَجعلنى مِنْ حُسنِ المَقادير

اَلحمدُ لِلّهِ الّذى جَعَلَنى مِنَ الْمَغْضوبين

و لَمْ يَجعلنى مِنَ الْجابِرين

اَلحمدُ لِلّهِ الّذى جَعَلَنى مِنَ اللّاعبين

و لَمْ يَجعلنى مِنَ الْقادِرين

اَلحمدُ لِلّهِ الّذى جَعَلَنى مِنَ الْمَحروقين

و لَمْ يَجعلنى مِنَ الْمُجيبين

اَلحمدُ لِلّهِ الّذى جَعَلَنى مِنَ الْمَقتولين

و لَمْ يَجعلنى مِنَ الْقاتلين

اَلحمدُ لِلّهِ الّذى جَعَلَنى مِنَ الصّامِتين

و لَمْ يَجعلنى مِنَ النّاطِقين

اَلحمدُ لِلّهِ الّذى جَعَلَنى مِنَ الْمَحْسودين

و لَمْ يَجعلنى مِنَ الْحاسِدين

اَلحمدُ لِلّهِ الّذى جَعَلَنى مِنَ الْمسدودين فى الدّعاء

و لَمْ يَجعلنى مِنَ الْمفرّجين فِى النِّداء

اَلحمدُ لِلّهِ الّذى جَعَلَنى مِنْ ظُلُماتِ الْاَرض

و لَمْ يَجعلنى مِنْ اَنوارِ السَّماء

دوستان، شرح غمم گوش كنيد

آهِ دل از جگرِ سوخته‏ام، دود كنيد

من، جوانى به ره ساقى كوثر دادم

موى صورت، به هوايش به سپيدى دادم

آنچنان دشمن نامرد، بزد زنجيرم

كه به هر عضو تنم، نام و نشانى دارم

در پى حبس، به قلبم، شررى افتاده

كه به آن آتش سوزان، خطرى افتاده

بار الها، به حسينت، كه حسين در فِتنست

اى قريبا، تو مدد كن كه غريب وطنست

مادرا، خيز و دعا كن كه پسر در ظُلَمست

عصر عُسرت شد و عصيان زَمَن در تبعَست

ماتَ الْحسينُ فى فَقْدِ وَلِيِّه

وَ الدَّهْرُ لا يَنْبَغى فى غَيْبَةِ

اَشْكُوا اِلى رَبّى بِكِثْرَةِ الْغُمَّةْ

فَالْعَجيبُ حِكايَتِ الدَّهْر

بِكَثْرَةِ الْعَداوَةِ وَ تَقْليلِ الْمُحِبَّةِ

فَيامَنْ تَأَمَّلَ فى بابى بِاَىِّ زَمانٍ

اُ نْظُرْ اِلَىَّ نَظْرَةَ الْحَسَراتى

اَدْعُوكَ يا قاهِر بِاَبْناءِ الْعَلىّ

اَلسَّيِّدُ المُهاجِرُ المُرتضوى

اَعْرَج، اَبُوالقاسِم غَريبُ الفاطِمى

مَزارُهُ تَحتَ القُدُومِ العابِرى

فَاِبْنُهُ الطّاهِرُ ، فَقيهُ الهاشِمى

مَضْجَعهُ مُنيرُ خَلقِ الشّاهِدى

مُطَهَّرُ النَّفْسِ بِذاتِ الوَرى

مُعَلِّمُ الْكُنوزِ اَهلِ التُّقى

وَ بَعْدهُ مُحَمّدٌ سَمّى بِاِسْمِ الْحيدرى

كاتِبُ سيرَةِ النَّبِىِّ المَدَنى

مُلَقَّبٌ بِسَبْعَةِ الكواكِبِ الكاظِمى

سيَرتُهُ  كِرامةَ  الصّادِقى

وَ بعدَهُ المَظلومُ فِى السُّجُونى

حُسينُ  عَطشانٍ  لِظُّهُورى

عارِفُ عامِلٌ بِحُبِّ القائِمى

ناطِقُ حقٍّ فى غيابِ المَهدَوى

وَ اللّهُ اِنْ قَطَعْتُمُوا يَمينى

اِنّى اُحامى عَنْ اَبى وَ جَدّى

وَ عَنْ اِمامٍ غائبٍ وَليّى

ناصِرُ دينِ اللّهِ فى زَمانى

يا دَهْرُ اُفٍّ لَكَ مِنْ جَهادى

فى ظلُماتِ الْارضُ وَ الْحَياتى

ضَحَكَ‏الْعَدُوُّ بِمَرارَةِ الْقَضائى

نَدَبَ الْحَبيبُ لِشِدَّةِ الْعَذابى

يا اَ يُّهَا الْاِخْوَةُ وَ الْاَخَواتى

قَدْ جِئْتُكُمْ اَ نْباءِ وَ الْاَسْرارى

قُتِلَ الْحُسينُ بِاَيْدى الْاَشْرارى

مَكَرَ الْجَبابِرَةُ اَللَّعينُ النّارى

فَاسْتَمِعُوا نَهايَةَ الْآمالى

فُزْتُ وَ رَبِّ الْكَعبْةِ الْجيرانى

يا مَنْ بِبابى دَقَقَتْ اَللَّيْلَ وَ النَّهارى

اِعْلَمْ فَاِنّى مَغْلُولُ مَسْجونٍ بِدارى

فَذَنْبى لَيْسَ سَواءُ الْحُرِّ فى حَياتى

وَ اَعْدائى عَوامِلُ دَجّالٍ فى سَكَناتى

وَ اِنّى لا اَرَى الْمَوْتَ اِلّا خَلاصى

وَ هذَا الْعُمْرُ كانَ  كَالنّارِ فِى التَّنُورى

فَعِنْدى خَزائِنُ الْماضى فِى الْعُرُوجى

وَ لَدَىَّ الْاَسماءُ فِى الدَّواءِ الْفَرَجى

فَيا دَهْرُ اِسْمَعْ كَلامى وَ شِكْوَتى

مِنْ حَوادِثِ السُّوء وَ الْوَقايِعِ الْكُرَبى

اِنَّ الْحسين ماتَ فى ضيقِ الزَّمانِ الظُّلَمى

وَ الْفَرَحُ قَدْ ذَهَبَ مِنْ حالى و مَسْكَنى

اِنَّ اَصْحابى وَ اَ نْصارى قَدْ تَحَيَّرَ مِنْ صَبْرى

فى شَدائِدِ الْغَمِّ وَ اَكابِرِ  هَمّى

اين حسين است كه در خانه به غم افتاده

اين غريب است كه در بند جفا افتاده

روزگارى به سر منبر و محراب، ندا مى‏داده

حاليا عصر خموشى به خفا افتاده

اى مه نورفشان، در شب ظلمت بِنوا

كه نَفَس در بدنش، از تب و تاب افتاده

اى رفيقان رَهَش، بال و پرش بشكسته

همچو مرغى، به درون قفسى افتاده

فلكا، چوب بلايا، تو مزن بر لب اين افسرده

كه به مصداق سمك، از سر موج افتاده

بارالها بِنگر، قلب عليلش ز تپش افتاده

سكته در سجن عدو كرده و در بستر درد افتاده

اين كبوتر را ببين از ماه روزه تا محرّم، در قفس شد

وا حسينا، اين كلاغت، با كمان و تير اعدا، واژگون شد

نطق اين بلبل به زَهر كين، چِسان قفل عدو شد

طوطى آل على بين ، از چه رو، زار زمان شد

آهوى دشت بلاغت ، صيد اهريمن به شب شد

اين حبيب هر جماعت، بسته بر ميخ و سنان شد

مادرا، اين بچّه‏ات، در عصر ظلمت، يكّه‏تاز بى‏كسى شد

حيدرا، كو ذوالفقارت تا دهى، ذرّيّه‏ات نقش زمين شد

اى قتيل نينوا، اينك حسينت، عازم كرب و بلا شد

ساجد درياى عترت، غنچه بستان نَسلت، لاله‏گون شد

كاظما، اين كاظمينى را نگر، زنجير و غل را پر طنين شد

مهديا، اين بلبلت، مظلوم دَهر پر فِتَن شد

زِ بس‏كه ظلمت، شده‏است كار من

زِ حد گذشته ، همه فرياد من

نگر كه بى‏بهره شده حال من

دل شده در هر نفَسى زار من

خدا، چو خشكيده دگر، اشك من

واى كه صدپاره شده جسم من

روز و شب آئينه پرواز من

مُردم از اين جام بلاء يار من

چاره ز كف رفته‏ام

عقل ز سر رفته‏ام

جان ز بدن رفته‏ام

حال ز دل رفته‏ام

حرف ز دهان رفته‏ام

جرعه ز نوش رفته‏ام

مِيل، زِ نان رفته‏ام

گام ز پا رفته‏ام

قطره ز چشم رفته‏ام

صبر ز توان رفته‏ام

روح ز جسم رفته‏ام

بانگ ز گلو رفته‏ام

ز بس بخواندم فرجَت يا ولى

زبان بريده  شده‏ام يا ولى

بس‏كه بخوردم كتك از اين‏وآن

رمق نمانده به بدن يا ولى

فقر و فلاكت شده كاشانه‏ام

ديو زمان بر سر و رو يا ولى

مخزن اسرار منى يا ولى

نور دل ياسمنى يا ولى

عشق وجود حرمى يا ولى

لؤلؤ و مرجان دلى يا ولى

كُشته  حبّ عليم يا ولى

وارث خير البَشرى يا ولى

هيچ دانى قصّه مرغ گرفتار قفس را

هيچ آگه گشته‏اى سوز دل پروانه‏ها را

مرغكم در اين شب يلدا، صدا مى‏زد خدا را

چون خدايش، وعده نصرى بداده، آن سحر را

اى كه در اين نيمه ظلمت، گرفتى حقّ ما را*

رو نظر كن بر شفق، آمد ملائك، يار، ما را

قائد كل، پيشواى عرشيان، دارد هواى اين گدا را

پس چه باشد حال اين بندى، چو گيرد پرچم نصرُالهُدى را

تشنه بودم در كويرستان سوزان، جرعه‏اى آمد جگر را

آهوان دشت غربت، ضامنى آمد بقا را

ماهيان بحر ذلّت، عزّتى آمد جهان را

در عصر فزون‏خواهى

حالم شده چون ماهى

در آب چو باشم من

صيّاد به قتل من

بيرون چو بيايم من

بر سيخ و چراغم من

گاه در دام بلايم، گاه در كام جهانم.

تو مى‏دانى كيَم؟

گاه در سجن عدويم، گاه آزاد و رهایم.

كه مي‌داند كيم؟

گاه در اوج خيالم، گاه در عمق خطايم.

نمى‏دانم كيم!

گاه در شمس سمايم، گاه در چاه ضلالم.

خدايا من كيم؟

گاه در وصل و سماعم، گاه اَلكَن از كلامم.

نمى‏گوئى كيم؟

گاه در لطف ربوبم، گاه در قهر خدايم.

جان من، گو پس كيم؟

گاه مى‏خندم، گهى اشكم، زمانى جوى خونى بر كويرم.

يار، بنما من كيم؟

گاه مى‏جوشم، گهى خشكم، زمانى ساكت و روزى به تابم.        

اى عزيزان، من كيم؟

گاه بر كِشتى سوار و گه غريقم، يك زمان نيكوسرشت و مدّتى درانحرافم.

اى پدر جان، گو كيم؟

گاه بت را مى‏خرم، گه زائر عرشم، گهى سرخ و سياه و زرد و بى‏رنگم.

پسر جانم، كيم؟

گاه بر درياى عشقم گه، اسير هيچ و پوچم، يك زمان افسرده و يك مدّتى در استوارم. 

دخترم، گو من كيم؟

گاه بر كوه تعالى، گه به زير پاى اعدايم، دوره‏اى در قلب ياران، چندروزى بر مزارم.

  جان جانان، گو كيم؟

حسين غريب است، نجاتش بده

زار و عليلست ، شِفايش بده

صبر حسينى به فنا رفته است

ناله چون مرغ ، سما رفته است

درمانده‏ام خدايا

شرمنده‏ام خدايا

بازنده‏ام خدايا

افتاده‏ام خدايا

بى‏توشه‏ام خدايا

وامانده‏ام خدايا

آزرده‏ام خدايا

زندانيم خدايا

بي‌چاره‏ام خدايا   

بي‌دادرسم خدايا

براى خاطرم، غم آفريدند

طُفيل چشم من، نم آفريدند

براى گونه‏ام، جوى آفريدند

دو گوشم را ندائى مى‏سرودند

دو پايم را دو كفشى مى‏كشيدند

دلم را با نوائى مى‏خريدند

جگر را جرعه آبى مى‏چكيدند

به قلبم نيزه‏اى را مى‏فرودند

شبم را با مَهى، دمساز كردند

غروبم را به خورشيدى دريدند

خدايا ، عمر فانى را ربودند

درونش را پر از اندوه كردند

قد سرو خرامان را تكيدند

گُل پژمرده ما را كه چيدند

اين خانه به كثرت مراحم، شُهرست

اين كوچه به غلظت مواهب، تنگ است

اين بسترِ خودرو به كنار منزل

گوياى فزونىّ و وفور خيرست

اين حال كه بينى به درون سينه

درياى ارادت به امام حقست

اين سوگ كه يابى به برون چهره

يادآور فقْد رهبر احرارست

اين درد كه مى‏برد مرا تا برزخ

ناشى ز نبودِ والىِ منتقمست

اين تشنه كه در وادىِ عطشان سوزد

عادل طلبد در انتظارش حصرست

اين اشك كه سرزند به هر گونه من

مُخبر به عموم از جگر سوخته است

اين در كه غريبانه بِبَستست قضاء

بابى ، ز عجائب دهورست

اين شاخه كه آويزِ درختست

حامل به رموز واپسينست

اين سبزه قبا بر سر نرده

شوريده حال راكعانست

اين لُجنه كُتّاب به آيات كريمه

هادى به جماعت اسيرست

اين رنگ مركّب كه دهد وعظ و دعا را

فريادگر ظلم مضاعف به جهانست

دفترم را دفترى ديگر بده

اى كه دفتر را نشانى ديگرى

دفترت اين دفترى

دفترنماى دفترى

دفتران را دفترى

دفتر دِهى گر دفترى

دفتر آمد از مكان نوورى

كاتب شدن چه آسان

واصل‏شدن چه مشكل

ما كاتب وحْييم

كاسب به ورائيم

اى لُجنه كُتّاب خدا را

در روح و وجودت بطلب غيب و سما را

راضى نشود حق ز تو جز عين خلوصت

شب بود و جفا بود و خطا بود

درتار عذاب ابدى، جمله جهان بود

بر سالك نور حَسنى، حَصر و فغان بود 

بر جان  جنان ازلى، روح خزان بود

از خَلق ضرر كرده دعاى كَرُبا بود

در سينه تفتيده ما، قهر خدا بود

زير اين طاق، كنم ناله كه من تشنه لبم

پشت اين ميز، زنم داد كه من خون‏جگرم

روى اين فرش، دهم جان، كه دور از پدرم

حاصل عمر، شود دود، كه من منفعلم

من ندا مى‏دهم از پرده دل بهر ولى

تو صدا مى‏دهى از حنجره، چون پيش منى

تو از يارانى

همراه بارانى

پيشتاز اعوانى

همنواى عزيزانى

غمخوارفقيرانى

اى حاضر در اتاق دلبر

بشنو ز حقير نصيحتى چند

وقت دگران نما تو حرمت

گوشَت بده بر عرايضى نقد

چشمت بنما به ساعت خود

دل را بده تخليه ز غيبت

دستت بده بر دست يداللّه

پايت بده در ركاب مولا

قلبت بتپد به ياد آقا

فتح و ظفرم بخواه ز اللّه

اى شيعه‌ي خطّ نجف

آماده باش ، آماده باش

اى منتظر بر نينوا

آماده باش ، آماده باش

اى تشنه‌ي عدل على

آماده باش ، آماده باش

اى راهى نور جلى

آماده باش ، آماده باش

اى تشنه صاحب‏زمان

آماده باش ، آماده باش

بهر ظهور رهبرت

آماده باش ، آماده باش

دل را بده به آسمان

آماده باش ، آماده باش

گوشَت بده برعسكرش

آماده باش ، آماده باش

اى منتظر ، بهر خدا

آماده باش ، آماده باش

اى كشته عشق ولى

آماده باش ، آماده باش

اى خسته از ظلم و ستم

آماده باش ، آماده باش

من ، بى‏نوا ، تو چون گدا

آماده باش ، آماده باش

اهلِ سما ، خوانده دعا

آماده باش ، آماده باش

برپا ، برپا

به سلامت‏ها

به دلالت‏ها

به هدايت‏ها

به هواى خدا

به نسيم هُنا

به فصول مَعا

به اصولِ سما

قُولُوا ، قُولُوا

به كلام بقا

به زبان رسا

به دعاى علا

به جنانِ اَتى

به رموز وفا 

فِرّوا ، فِرّوا

ز شرارت‏ها

ز خباثت‏ها

ز خيانت‏ها

ز رذالت‏ها

ز سياهى‏ها

ز عداوت‏ها

بر خوان ، برخوان

تو صحيفه جان

تو سرود مهان

شه مُلك امان

به سرير زبان

فرّج ، فرّج

تو كه سلطانى

ز قديمانى

ز كريمانى

بده يك لطفى

بزن آهنگى

بنما قهرى

بزُدا دردى